Aan het werk met details

De laatste tijd kijk ik tijdens mijn wandelingen in Tiel, waar ik woon, steeds meer om me heen. Vooral de plekjes langs de rivier spreken me aan. Er is iets rustgevends aan het Nederlandse platteland – de open velden, de oude hekken die al tientallen jaren de grenzen markeren. Ik merk dat ik steeds vaker stop om deze eenvoudige taferelen te schetsen: houten palen, prikkeldraad dat het middaglicht vangt, wildgroeiend gras aan de voet ervan.

Afgelopen weekend heb ik een bepaald hek beschilderd. Het was een rustige middag en ik heb wat foto's van het hek gemaakt om als voorbeeld te gebruiken. Het deed me denken aan die momenten in Parijs deze zomer, toen ik voor het eerst met mijn verfspullen in een café zat. Maar nu voelt het minder eng – natuurlijker.

Wat ik ontdek, is dat deze eenvoudige onderwerpen – een hek, een hekpaal – helemaal niet zo eenvoudig zijn als je er goed naar kijkt. Het hout heeft scheuren en textuur. Het prikkeldraad vormt delicate lijnen tegen de lucht. En het gras… oh, het gras is nooit maar één kleur. Het is een heel gesprek van geel en groen.

De studies van hekken lijken misschien simpel voor anderen, maar voor mij betekenen ze op dit moment alles. Ze leren me om te vertragen, om echt te kijken, om op mijn instinct te vertrouwen. De ene dag heb ik zelfvertrouwen en vloeit de verf gemakkelijk. De andere dag ben ik aarzelend en twijfel ik aan elke penseelstreek. Beide soorten dagen zijn waardevol.

En er is iets meditatiefs aan het steeds opnieuw terugkeren naar hetzelfde onderwerp – hekken, palen, gras. Het gaat er niet om dat ik het onderwerp beu word; het gaat erom te zien hoe diep je elke keer kunt gaan.